ಸೀರೆಯುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕಗಳು 

ಕವಯಿತ್ರಿ ಆದುದರಿಂದ ರೂಪಕ ಸೀರೆಯಾಗಿರಬಹುದು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅದು ಪ್ಯಾಂಟು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ನಿಲವಂಗಿಯೂ ಆಗಬಹುದಿತ್ತು.

ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ಭಾವನೆಗಳು, ಹರಿಯುವ ನದಿ, ಆಗಾಗ ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಸೇರುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಬರುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಹೇಳುವುದು ಬಹಳವಿದೆ, ಸಮಯದ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲದಿರೆ, ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಾವ್ಯ, ಕವಿ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ಹೇಳದೆ ಇರುವದು ಅನ್ನುವದು ನೆನಪಾದರೆ, ಒಳದೃಷ್ಟಿ ಮಸುಕಾಗುವದಿಲ್ಲ!

ಯಾವ ಪುಸ್ತಕದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೇ ಇರಲಿ, ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಹಾಗೆ, ಒಂದು ಹೂವು ಅರಳಿ ತನ್ನ ಬಣ್ಣದ, ಆಕಾರದ, ಪರಿಮಳದ, ನಿಜ ಸೌಂದರ್ಯದ, ಇಹ ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣ ಭಂಗುರದ ತಥ್ಯವನ್ನು ಬಾಚಿ, ತಬ್ಬಿ ಮರೆಯಾಗುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ, ಆಸೆ ನಿರಾಸೆಗಳ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಬಿಡುವ ಮಾದರಿ, ಶರೀರ ಮರೆಯಾದರೂ, ಅದರ ನೆರಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದಿರುವದು, ಮೂಕ ಭಾಷೆಗೆ ಒಂದು ಮೆರುಗನ್ನು ನೀಡಿದೆ.
…….ಯಾವ ಪುಸ್ತಕದ ಆತ್ಮ ಚರಿತ್ರೆಯೂ ಆಗಬಹುದು, ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ!
ಭೇಷ್!